Waar geluk het meest te vinden is

4 jaar geleden besloten wij als gezin te emigreren naar Zweden. Een fantastisch besluit waar wij nog steeds blij mee zijn. Nog geen half jaar later besloot ik ADHD Masters op te richten. Vanuit een klein kantoortje onder aan de heuvel naast ons huis werkte ik aan een concept, gaf ik al mijn tijd aan de website en het uitwerken van ideëen en het wierp al snel zijn vruchten af. Toch begon er ondanks alle vrijheid van ondernemen en het wonen in Zweden iets te knagen na al die jaren....

Misschien ken je dat wel, dat je zo diep ergens in zit dat je er ook niet meer uit lijkt te kunnen komen. Een relatie, je werk, beloften die je hebt gedaan, dingen die je uit loyaliteit blijft doen maar jou misschien niet meer dienen. Er helemaal uit stappen of stoppen voelt te resoluut en wil je ook niet. Maar in deze situatie blijven betekend dat je belemmerd wordt in je ontwikkeling, vrijheid en misschien ook wel in het maken van je eigen keuzes. Het is voelbaar belemmerend, ook al weet je soms niet de vinger op de zere plek te leggen.

Ik zat in zo'n zelfde situatie

Met slechts één inzicht snapte ik het. Ik moest het alleen even door hebben. Ik neem je even mee in een recent, niet zo makkelijk besluit.

Ik weet het nog heel goed:

Het was een mooie dag in april, mijn verjaardag werd gevierd in de tuin. Ik denk dat ik 6 of 7 jaar werd. Het was gezellig bij ons, er werd muziek gemaakt, gedronken, gelachen en gezongen. Ik was lekker verwent met kadootjes en heerlijk aan het spelen geweest met mijn broertje, neefjes en nichtje, uiteraard met mijn nieuwe dinosaurus die kon brullen als je op het knopje drukte. Het was gewoon heel gezellig.

Zoals kinderen helemaal in hun eigen wereld kunnen zitten met spelen, was ook ik helemaal op aan het gaan in het spel. Toen er plots gezegd werd dat het bedtijd was.

Natuurlijk heb ik even gesputterd, maar uiteindelijk ben ik naar bed gegaan. Het raam van mijn kamer bevond zich precies boven de tuin waar het feest plaats vond. Ik hoorde lachen en zingen, ik hoorde het feest nog urenlang doorgaan en keek af en toe door onder mijn rolgordijntje door wanneer ik weer iemand hard hoorde lachen. Daar had ik voor het eerst het gevoel dat ik iets heel leuks aan het missen was. Dat ik er niet bij was, terwijl het zo leuk was. Ik weet nog heel goed dat ik huilend in slaap ben gevallen.

Dit is een ander kind, maar wel goed voor het dramatische effect.

Besluit

Ik heb in deze situatie een besluit gemaakt als kind (yep dat doen kinderen) Ik heb daar besloten dat ik niks meer ging missen. En ook ging ik een beetje angstig raken om dingen te missen. Later in het leven was is altijd overal bij. Ik deed met alles mee, en zorgde dat ik niks hoefde te missen. Als ik een keuze moest maken tussen twee dingen dan maakte ik helemaal geen keuze. Dit voelde onmogelijk. Ik liet de keuze maken door mijn vrienden of ik zorgde dat ik naar beide feestjes kon op een of andere manier. Ook als ik geen geld had deed ik toch mee en dat resulteerde vaker en vaker in rood staan op mijn bankrekening. Steeds een beetje dieper.

Nu is dit voor een 16 tot 22 jarige dit nog wel te overzien, het was een geweldige tijd en heb geleefd voor 10. Maar het brak mij ook op, zeker toen er ook een auto kwam die onderhouden moest worden, vriendinnetjes waar ik geen nee tegen kon zeggen en ik uiteindelijk samen ging wonen, met alle taken die daar bij horen. Heel lang heb ik mij verzet tegen de dagelijkse klusjes in huis, omdat ik het gevoel had van alles te missen. Een beetje interne boosheid: 'Omdat ik moet werken kan ik vanavond niet stappen'. 'Doordat mijn vriendin mij ook weleens wil zien, kan ik niet mee met dat uitje... '. Dat soort gedachten.

In het begin deed ik het toch allemaal. Maar dan merkte ik dat ik de andere kant weer ging missen. 'Ja, doordat ik nu uit ga heb ik geen geld en zie ik mijn vriendin niet'.

Misschien herken je dit ook wel, het is alsof je altijd bezig bent met het gene dat je op dat moment niet hebt. FOMO!

FOMO

De overtuiging dat ik niet meer ging missen werd steeds zwaarder en lastiger om te behalen. Maar het heeft mij ook heel veel gebracht en ik heb er stukken beter mee om leren gaan. Maar niets leek dat gevoel van FOMO helemaal te kunnen wegnemen.

Zeker, toen we in Zweden gingen wonen, begon de echte FOMO uitdaging pas.

Omdat ik de taal nog niet sprak en er ontzettend veel noodzakelijkheden moesten gebeuren aan het huis wist ik dat ik daar tijd voor nodig had. bedacht ik dat ik wel weer voor mijzelf kon beginnen. Dan kan ik mijn tijd zelf indelen en kan ik meer met constructie van het huis bezig zijn. Een goed idee want ik had nog veel clienten staan die verder wilden met coaching.

Ik was ook toevallig net aan het spelen geweest met een idee waar ik enthousiast van werd en heb besloten ADHD Masters opnieuw in de wereld te zetten. Na een kort belletje met Marjolein (eerder ook aangesloten bij mijn vorige praktijk) en al snelle aansluiting van coach Jeanne, was ADHD Masters al snel onderweg om veel mensen te helpen met ADHD. Later besloot een ander coachbedrijf te stoppen met aanbieden van coaches op de website en de meeste sloten zich bij ons aan. De podcast die Marjolein en ik maakten ging door het dak en zelfs grote bedrijven zoals Bol.com zagen het potentieel. Geheel onverwacht, binnen luttele maanden was ADHD Masters al snel een van de grootste ADHD- coachpraktijken van Nederland. En dat hebben we in samenwerking voor elkaar gekregen. Coaches die elkaar hielpen, Marjolein leidde intervisies, trainingen maken...Maar wacht....dat was niet helemaal de bedoeling toen ik hiermee begon.

Meer werk

En bij ieder verzoek, iedere training, iedere aanvraag kwam werk kijken. Coaches met vragen, bedrijven, met verzoeken en marketing. Ik was aan het werk voor het bedrijf ADHD Masters en niet meer zoveel met de mensen zelf. Daarbij was ik ook niet bezig met mijn gezin of met de constructie van het huis. En als ik daar wél mee bezig was, dan was ik met een half oog ook bezig met mijn mailbox en ideëen verwerken. Dus ben ik toch maar weer meer gaan coachen.

Tijd werd een gebrek, ik kon eigenlijk nooit iets helemaal goed afronden, zo leek het. Uit loyaliteit bleef ik doen wat ik deed en maakte ik enkel veranderingen door te proberen nog meer te doen. Weer processen versimpelen, weer dingen proberen uit handen te geven, weer mijn schema opnieuw indelen. De dingen die ik zelf echt wilde doen, offerde ik op. Maar dit was een never ending story en er werd nooit echt iets opgelost.

Ook dit ben ik niet, is ook voor dramatische effect.

De quote:

Ik weet niet precies waar ik het vandaan gehaald heb, misschien was het een quote op instagram of een wijs iemand die het zei...maar het resoneerde enorm toe ik het binnen kreeg;

'Geluk gaat vooral over wat je niet doet'

Altijd had ik geleerd dat je moet doen wat je kan, je beter spijt van dingen kunt hebben die je wél gedaan hebt en niets te mogen missen. Deze ene zin haalde bij mij alles onderuit.

Hoeveel rust zou het geven als je géén carriére hoeft te maken? Hoeveel rust zou het geven als je er helemaal ok mee bent dat je nu niet stofzuigt? Hoeveel blijheid, plezier en in het nu zijn levert het je op als je niet van alles van jezelf verwacht, maar gewoon het leven gaat leven? Hoeveel ontspanning geeft het als je niet altijd naar iedereen schuldgevoel hoeft te hebben? Dat je ook gewoon dingen niet mag doen, of later een keer?

Misschien hoor je nu dat stemmetje in je achterhoofd; 'ja maar moeten we dan gewoon maar allemaal niets gaan doen?' Nee dat zeg ik niet.

Het gaat over jezelf toestaan om dingen niet vast te blijven houden die je niets meer brengen. Dat je mag loslaten van jezelf en er ok mee mag zijn als je dingen niet of niet meer doet. Zonder dat je dan faalt. En wat het verder voor jou betekent natuurlijk.

Naar aanleiding van dit ene zinnetje heb ik besloten om minder in Nederland te gaan ondernemen en meer in Zweden, waar ik woon.

Niet zweten maar Zweden Ik ben lekker bezig met opbouwen van een simpele praktijk hier in Zweden. De natuur is mijn locatie. Daar word IK nou blij van. Maar daarvoor zullen er keuzes gemaakt moeten worden. Keuzes waarbij ik mensen teleur zal stellen, waar ik voor een best groot publiek afscheid zou gaan nemen en niet meer terug kan keren naar wat was. Spannend dus. Ik kan verzekeren dat ik hier heeeeeeel lang over heb nagedacht. Ik kon uiteindelijk de knoop pas doorhakken toen ik wist welke kan ik wél op wilde. Pas toen kon ik het gaan communiceren en een plan maken.

En ja, mensen waren en zijn teleurgesteld in mijn keuzes, maar ik weet dat dit weer over gaat en al deze mensen zelf alles in huis hebben om zelf op hun pootjes terecht te komen. Plus dat wij bij ADHD Masters altijd hebben gestaan voor positieve verandering voor het individu. En dat gaat nu even over mij, net zoals dat het soms ook even over jou mag gaan.

Wat mijn keuzes precies zijn? Meer coachen in Zweden, meer opleiden en trainen in Zweden. En dat kun je al vinden op basdenblaauwen.com(nog niet af). Dus ik stop niet met wat ik graag doe, ik ga er alleen meer van doen. Vanaf 1 juli 2026 zullen er geen andere coaches meer op de ADHD masters website staan. Maar ze blijven wel een hecht team en in contact. Aan kwaliteit gaat er gelukkig niets verloren. Je vind ze op hun eigen websites.

De coachopleiding blijf ik geven en online coaching doe ik ook nog steeds, maar de podcast, daar ga ik mee stoppen. Het was een genot om allerlei opgedane kennis te mogen delen samen met Marjolein, er er is nog zoveel ongezegd. Maar geluk zit hem vaak in wat je niet doet.

De website met alle blogs en de podcast afleveringen blijven gewoon online staan, want ik gun iedereen maar dan ook iedereen goed geïnformeerd en vooral volledig geïnformeerd te kunnen zijn als het gaat om ADHD.

Woord van dank:

Allereerst Marjolein Ligthart, al jaren hebben wij een nauwe samenwerking gehad en veel van elkaar geleerd. Bedankt voor je vertrouwen en de samenwerking tot nu toe met deze eigenwijze gast. Fijn dat je er bij was, wat een trip!

Willemijn van Grinsven, toch een beetje de rechterhand van Marjolein en mij ben je geworden en je maakt een goed trio compleet. Degene die helemaal niet van tijd bijhouden is en structuur maken, maar dat wel deed wanneer wij dat niet meer konden! Een absolute aanwinst voor de coachopleiding! Bedankt!

Alle aangesloten coaches:

Jeanne Linneweever

Maaike Müller

Erika van der linden

Willemijn van Grinsven

Marjolein Ligthart

Martine Nijstad

Esther Boas

Cassandra Akersloot

Els leenen

Wat heb ik keer op keer genoten om de eerste onzekere foto's die mij werden aangeleverd en de eerste keer in een podcast. Het was voor mij een waar genot om met jullie samen te werken op deze manier en dat ga ik ongetwijfeld heel erg missen. Gelukkig houden we contact! Bedank voor jullie vertrouwen en warme woorden na het maken van mijn keuze. Jullie zijn geweldige coaches!

Ook dank aan alle coaches die ooit aangesloten zijn geweest en aan iedereen met we we samen hebben gewerkt!

Nog een laatste, speciaal bedankje aan Nirma Haggenburg. Samen met haar is de naam ADHD Masters ooit bedacht in de vorm van evenementen. Helaas kwam daar door Covid de klad in. Nirma gaf mij toestemming de naam ADHD Masters te gebruiken.

Je lijstje

Dus pak je to-do lijstje er eens bij en kijk eens waar jij vandaag een streep door kan zetten zonder het te doen. Wellicht zit bij jou ook geluk wel in de dingen die je niet doet. Alle goeds!

Bas den Blaauwen